IN MEMORIAM
Zr. Christine Middelhoff ( Pascalis )
Geboren in Purmerend : 19 september 1914
Eerste professie:
2 mei 1944
Overleden te Boxtel : 21
februari 2007
Met veel
meeleven van medezusters, familie, vrienden en kennissen werd Zr. Christine begraven
op 26 februari 2007 op begraafplaats Munsel te
Boxtel, waar zij rust temidden van haar medezusters. Gedurende de
eucharistieviering ten afscheid in de kapel van het woonzorgcentrum Molenweide
te Boxtel, verwoordde Zr. Jeanne Simons haar leven als volgt.
Het is in
dankbaarheid dat we terug kijken op een lang en rijk missionarisleven.
Zuster Christine werd geboren te Purmerend op 19 september 1914 en
groeide op in een gezin van vijf kinderen, drie meisjes en twee jongens, waarvan
haar broer Kees hier aanwezig is en met wie ze een innige band onderhield.
Haar ouders
hebben haar een godsdienstige opvoeding meegegeven. Daarom ontwaakte bij haar
op twaalfjarige
leeftijd de roeping tot religieus en missionaris leven. Ze beschreef haar
motivatie voor haar roeping in de volgende woorden: “God meer te beminnen en
Hem door anderen te doen beminnen”.
Ze heeft vier jaar
“kweekschool“ doorlopen in St. Ursula te Boxtel, waar ze haar onderwijsdiploma
haalde en ook al kennis van muziek had, wat haar later goed van pas kwam. Ook
heeft ze de Engelse en Franse taal bemachtigd alvorens zij in Esch
intrad voor het postulaat
en noviciaat.
Op 2 mei 1944
deed ze haar eerste professie.
Ze kon toen niet meteen naar Afrika vanwege de oorlog. In 1946 reisde ze met vijf
medezusters per boot naar Engeland en vandaar via de Kaap om uiteindelijk in Dar-es-Salaam aan wal te gaan. Aan boord van de
“Oranjefontein“ hadden ze een ontmoeting met de dichter Adriaan Roland Holst
die een gedicht maakte als een ode aan de Witte Zusters.
Één couplet wil
ik jullie niet onthouden:
Gij hebt van geen dichter het
woord van noode,
Een dichterwens: dat Gij niet falen zult.
De
eindbestemming was nog niet bereikt, met de trein gingen ze verder tot Mwanza in Tanzania en vandaar met de boot tot Entebbe in Uganda. In Bwanda haar
eerste post gaf
ze les in de middelbare school en de kweekschool. Ze leerde de taal van
de plaatselijke bevolking, het Luganda, maar het
onderwijs werd gegeven in het Engels.
In 1947 legde
ze haar eeuwige geloften af in de handen van Bisschop Kiwanuka,
de eerste Afrikaanse Bisschop.
In 1950 verhuisde zij van Uganda naar Kenya en wel naar Mombasa , ook daar was zij weer belast met het onderwijs.Daarnaast werd ze gevraagd om organiste te zijn in de kathedraal en bespeelde ze het Hammond
orgel.
In 1954 werd
ze provinciale overste van de
Nederlandse provincie,
waartoe ook de missies van Tanzania behoorden. Dat noodzaakte haar om een oriëntatiebezoek
aan Tanzania te maken.
In 1961 keerde ze terug naar Kenya,
waar zij benoemd werd als overste en belast met het onderwijs en
bestuurlijke taken in diverse verenigingen. Tevens ging zij op de fiets rond het Victoria meer
mensen bezoeken.
In 1967 werd ze Algemene Overste van een Afrikaanse zustercongregatie,
de “Assumption Sisters”, te Nairobi (Kenya). Dit viel op een moeilijk tijdstip en is erg
zwaar voor haar geweest. Maar in een grote geest van geloof heeft zij zich
totaal voor hen ingezet.
In 1970 nam
zij deel aan het wereldcongres van de Internationale Unie van Algemene Oversten
in Rome.
In deze tijd nam ook de overdracht plaats van het Bestuur
van de Assumption Sisters, en werden deze
zelfstandig.
Terug in
Nederland werd ze provinciale secretaresse en tevens vertegenwoordigde ze onze zusters bij
de Stichting Nederlandse Vrouwelijke Religieuzen, de SNVR.
Ze is altijd
begaan geweest met de ontwikkeling van de Vrouw, zowel binnen de Congregatie, als bij de
Afrikaanse zusters
en vrouwen in het algemeen. Ze pleitte ervoor dat ze een goede
opleiding zouden krijgen.
In 1975 werd
ze procuratrice
in het moederhuis m.b.t. aanvragen van subsidies voor projecten bij
fondswervende organisaties.
Na een korte
vakantie in 1985, keerde ze terug naar Kenya waar ze
deelnam aan het forum van
de NGO ’s
en het VN wereldcongres
voor vrouwen dat plaats vond in Nairobi.
In 1990 keerde ze voorgoed terug naar Nederland en nam zij haar
intrek in Esch. Ze hield zich bezig met vertaalwerk en was organiste in de
kapel van Esch.
Misschien was
ze nu
minder actief, maar zeker niet minder geďnteresseerd en betrokken bij de
Congregatie, het wereldgebeuren en haar familie.
Zij hield
van kunst en trok op haar eentje erop uit naar musea en genoot ervan.
Zij is
blijven lezen en vooral de artikelen met het laatste nieuws die ze kreeg van haar
broer Kees waren welkom. Tot enkele dagen voor haar dood probeerde zij nog
wat in een tijdschrift te lezen.
Een medezuster
vertelt dat ze Christine
ervaren heeft als een fijne vrouw om mee samen te werken. Ze had veelzijdige
talenten die ze heeft ingezet op allerlei terreinen, was breed georiënteerd en
ging graag naar vergaderingen.
Ze was
nauwgezet en met haar brede kijk op dingen had ze soms een “gegronde
kritiek”die opbouwend was. Een andere zuster zegt van haar:
“Christine heeft
me altijd getroffen als diep religieus, zeer begaafd en geďnteresseerd in alles
vooral wat de Congregatie betrof. Ook daarbuiten wilde ze op de hoogte
blijven”.
Haar muzikale
talent heeft ze nog lang beoefend, zij speelde orgel in de protestante
kerk,
waar we
goede contacten aan hebben overgehouden.
Ook in
Molenweide was ze lange tijd actief in de liturgiegroep.
Ze ging graag
naar buiten voor een wandeling in de rolstoel en wist heel goed de “route” aan te
geven. Later ging het
niet meer. Haar
krachten verminderde snel maar haar geest gaf het niet gauw op, ze hield van
het leven.
Tijdens
de laatste dagen voor haar dood was ze omringd
door haar
medezusters en haar broer en overige familieleden die haar zo dierbaar waren.
Daarna wachtte
ze in alle rust tot de Heer haar zou komen halen en dit gebeurde in de vroege
avond van 21 februari 2007.
Wij zijn
dankbaar voor de goede zorgen die ze hier in Molenweide heeft genoten. Wij
nemen nu afscheid van haar.
En toch
telkens weer zullen we haar tegen
komen.
Zeg nooit het is voorbij.
Slechts je lichaam werd ons ontnomen,
niet wie je was en ook niet wat
je zei !
Lieve Christine, rust in vrede !
Webmaster-NL |
![]() |